Oznaczanie glukozy przy rozpoznaniu Cukrzycy

                     

Zgodnie z obowiązującymi kryteriami diagnostycznymi cukrzycę oraz zaburzenia określane jako stan przedcukrzycowy rozpoznaje sią na podstawie stężenia glukozy w osoczu krwi żylnej, w laboratorium medycznym.

Diagnostyka dotyczy próbek krwi pobranych w różnych warunkach i obejmuje :

  • Glikemię przygodną – próbka krwi pobrana w dowolnej porze dnia, niezależnie od czasu, jaki upłynął od ostatniego posiłku
  • Glikemię na czczo – próbka krwi pobrana 8-14 godzin od ostatniego posiłku 
  • Glikemię w 120 minucie doustnego testu tolerancji glukozy 
Doustny test tolerancji glukozy rozpoczyna się pobraniem wyjściowej próbki krwi żylnej, spożyciem przez pacjenta 75 g glukozy rozpuszczonej w 250-300 ml wody w ciągu pięciu minut oraz pobranie  drugiej próbki krwi żylnej w ciągu 120 minut po podaniu glukozy. Przez cały czas trwania testu (2 godziny) pacjent powinien przebywać w miejscu jego wykonywania i pozostawać w spoczynku. 

Jeśli wynik glikemii przygodnej wynosi ≥ 200 mg/dl (≥ 11,1 mmol/l), to on jest podstawą do rozpoznania cukrzycy, jeśli < 200 mg/dl (< 11,1 mmol/l), należy dwukrotnie wykonać oznaczenie glikemii na czczo w osoczu krwi żylnej.

Jeśli glikemia na czczo  2-krotnie wyniesie ≥ 126 mg/dl (≥ 7,0 mmol/l) - rozpoznaje się cukrzycę. 

Doustny test tolerancji glukozy wykonuje jeśli jednokrotny pomiar glikemii na czczo wyniesie 100–125 mg/dl (5,6–6,9 mmol/l), a także wówczas, gdy przy glikemii poniżej 100 mg/dl (5,6 mmol/l) istnieje uzasadnione podejrzenie nietolerancji glukozy. Jeśli wynik testu tolerancji glukozy wyniesie ≥ 200 mg/dl (11,1 mmol/l) - rozpoznaje się cukrzycę